Ziemie, które aktualnie należą do Łotwy, niegdyś były zamieszkiwane przez ludność ugrofińską oraz Bałtów. Obszary te były jednym z ważnych szlaków handlowych, co często było przyczyną ataków rabunkowych. W połowie średniowiecza teren nad Zatoką Ryską należał do ugrofińskich Liwowinów. Pozostałą część kraju zamieszkiwał pogańskie bałtyckie plemiona: Kurowie, Zemgalowie, Sełowie i Latgalowie.
Łotwa był istnym punktem dla wszystkich kupców. Wymianę tworów bardzo ułatwiał handlowy szlak na Dźwinie. W X wieku uwidocznił się silny wpływ Rusi, która często narzucała części plemion swoje zwierzchnictwo. Nad Dźwiną pojawiały się wówczas niewielkie księstwa: Gercike (Jersika) i Koknese (Kukenois), zależne od Połocka.
Na Łotwę od połowy XII wieku zaczęli napływać niemieccy kupcy, głownie z Lubeki. Najbardziej handlowym rejonem było ujście Dźwiny. Później misjonarze rozpoczęli próby chrystianizacji pogańskich plemion Liwów i Bałtów. Najpierw było to pokojowe misje, po 1200 roku zaczęły się interwencje zbrojne.
W 1201 roku bp Albert von Buxhövden założył Rygę. Biskup w znaczący stopniu przyczynił się w organizowaniu ekspansji niemieckiej. Rok później utworzono Zakon Kawalerów Mieczowych, który również uczestniczył w chrystianizacji Łotwy. Niemieckie rycerstwo w XIII wieku porządkowało sobie miejscowe plemiona, a ludność schrystianizowano. Wprowadzono zachodnioeuropejski wzór feudalnego społeczeństwa. Rycerstwo było warstwą panującą. W jego skład wchodzili głównie Niemcy i miejscowi możni. Liwowie i Bałtowie stali się ubogą ludnością chłopską. Niemcy przeważali także w zakładanych przez siebie miastach.
Idee reformacji zaczęły docierać na Łotwę od początku XVI wieku. Szybko znalazły zwolenników wśród niemieckich mieszczan i szlachty. W 1558 roku Inflanty zostały zaatakowane przez wojsk moskiewskie, co sprawiło że zakonu uznał zwierzchnictwo monarchii polsko-litewskiej. W 1561 roku Łotwa stałą się częścią Polski i Litwy. Kurlandię i Semigalię zatrzymał w dziedziczne lenno ostatni mistrz zakonu, G. Kettler.
Na mocy pokoju w Oliwie z 1660 roku większą część Inflant trafiła pod władanie Szwecji. Rzeczypospolita otrzymała Latgalia ze stolicą w Dyneburgu, czyli jako tzw. Inflanty Polskie. Po zakończaniu rozbiorów Inflanty stały się własnością Rosji. Rząd rosyjski dał niemieckiej szlachcie inflanckiej zapewnieni, że otrzyma przywileje, łącznie z samorządem stanowym.
Na początku XIX wieku zniesiono poddaństwo osobiste chłopów. Łotysze zostali pozbawieni również prawa do ziemi, uznanej w całości za własność feudałów. Doprowadziło to silnego wyjazdy ze wsi do miast. Jednak w przemyśle i samorządzie miejskim główna rolę odgrywali Niemcy. Pod koniec wieku uwidocznił się rozwój kapitalizmu. Łotysze zaczęli zmieniać swą narodową świadomość, powoli rozwijał się ruch robotniczy.