W trakcie I wojny światowej (1914–15) dużą część Łotwy była pod panowaniem Niemców. Od IX 1917 do II 1918 wojska niemieckie zajęły całą Łotwę. Władza trafiła w ręce Rady Ludowej, która powołała rząd premiera K. Ulmanisa.
Wojska niemieckie nie dopuściły do ustanowienia w 1919 roku Radzieckiej Republiki Łotewskiej. 3 lata później Niemcy opuścili Łotwę, wówczas proklamowano republikę. Nie długo później dokonano reformy rolnej, która doprowadziła do zlikwidowania własności ziemskiej. Rządom parlamentarnym na Łotwie zakończyły się w 1934 roku, kiedy to Ulmanis dokonał przewrotu. Premier mając poparcie bogatych chłopów, rozwiązał wszystkie partie politycznych i związki zawodowe.
W sierpniu 1939 roku podpisano pakt Ribbentrop–Mołotow, na jego mocy Łotwę przyłączono do sowieckiej strefy wpływów. Władze łotewskie zostały zmuszone do podpisania z ZSRR układu o wzajemnej pomocy, na jego mocy do kraju wkroczyły wojska sowieckie. Utworzono rząd A. Kirchensteina, późniejsze wybory sfałszowano, dlatego w parlamencie większość zdobyli komuniści.
W 1940 roku Rada Najwyższa ZSRR podjęła decyzje do włączenie Łotwy w skład ZSRR jako republika związkowa. Od 1941 do 1945 roku Łotwa była okupowana przez Niemcy. Część Łotyszy służyła w łotewskich formacjach wojskowych i policyjnych, pomagając niemieckim oddziałom m.in. w eksterminacji Żydów. Po wojnie nadal prowadzono komunistyczna politykę społeczno-gospodarczą, kontynuowano kolektywizacja oraz nacjonalizacja. Ludności łotewskiej doświadczyła represji (deportacje, łagry, więzienia).
W 1988 roku władzę w ZSRR objął M.S. Gorbaczow. Powstał wówczas Front Ludowy Łotwy, który chciał doprowadzić do uznania paktu Ribbentrop–Mołotow za niezgodny z prawem międzynarodowym i nieważny od momentu jego zawarcia.
W kwietniu 1990 roku odbyły się wybory do Rady Najwyższej Łotewskiej SRR. Najwięcej poparcia zdobył Front Ludowy Łotwy. 5 maja 1990 roku nowy parlament ogłosił niepodległość Łotwy. Z nazwy państwa zniknęły określenia socjalistyczna i sowiecka. Rząd wprowadził na Łotwie system wielopartyjny.
W sierpniu 1991 roku większość krajów na świecie uznała niepodległość Łotwy, miesiąc później ZSSR także wydała takie samo oświadczenie. W latach 90. na Łotwie rządziły głównie centroprawicowe kilkupartyjne koalicje, realizując politykę reform wolnorynkowych. Mniejszość rosyjska, która nie posługuje się językiem łotewskim, nie otrzymywała obywatelstwa. Ten fakt jest kwestią sporu w stosunkach łotewsko-rosyjskich. W 1998 roku rząd łotewskie pod naciskiem organizacji międzynarodowych znacznie zliberalizowane ten wymóg. Od 2004 roku Łotwa należy do UE i NATO.